Wednesday, June 1, 2016

ARE YOU OK?




ARE YOU OK?

Why can´t I be better. . . than I am? 

This negative and depressive question has attacked my mind over and over again, ever since I realised I was living in a judgemental world. With more maturity and wisdom I would have expected that this question should not still be popping up - but it does. 

Why do people have hard time loving themselves just as they are - right here and now?
Is it helpful to criticise ourselves in a negative way? Has it helped? As kids we are madly in love with ourselves and so damn proud too! As do we ‘love’ all others. 
We don’t analyse all our doings - we just follow our hearts and we do all kinds of mistakes without punishing ourselves. 

Then something happens, and it is notcoincidence. Grown-up people try to teach us (using the wrong methods, which they believe in themselves) and tell us we are not OK unless we behave 'well'. They say it’s God who decides what is right - and for some reason they presume they know Gods will - like they have met her to discuss all the rules ;-)  It gets even more complicated when you try to understand why those rules are always changing and are not the same in all cultures and countries. 

Children listen and believe when parents and others tells them they should BE better. They get smiles, hugs, and praises when they please others and meet their expectations - but when not, they might get disapproval, punishment or be rejected. Well it’s God’s will, they think. And so they teach children about a vengeful God (similar to Santa Claus who brings gifts only to the good kids).  

Why do we need other people‘s approval? Are we so needy for love and proof that we are ok? Yes, is the answer for many, and by that we are turned into slaves, we give our freedom away, we are willing to do anything that  protects us from being rejected by others. (Most people will agree that nothing hurts more than rejection). In that way WE reject ourselves!!!

To please others all the time is impossible - even  though you try very hard. Sorry to say, but you will most likely have at least one ‘enemy’ in every living moment. You might also be your own enemy! ;) 
Like attracts like and the best way to have good and trustworthy friends is to show yourself respect and love, no matter how your day has been. We all have our bad days - our friends and family too. 

“God save me from the need of love and approval from others”, is a prayer Byron Katie tough me. B.K is well known for ‘The Work’ a technic that helps people create love and peace within. 

Well - are you now OK? If not - seek help to get yourself together. 

Smile and love to you!




ERTU Í LAGI? 

Af hverju er ég ekki betri. . . en ég er?

Þessi einkennilega og niðurrífandi spurning hefur komið upp í huga mér aftur og aftur (óboðin) alveg frá því ég áttaði mig á að ég lifi í dómhörðum heimi. Með auknum þroska og visku þá hefði maður ætlað að þessi spurning væri á undanhaldi - en aldeilis ekki! 

Af hverju eiga svo margir erfitt með að elska sig eins og þeir eru - hér og nú? 

Hjálpar það okkur að gagnrýna okkur sjálf á niðurrífandi hátt? Hefur það reynst okkur vel?
Þegar við erum börn þá elskum við okkur skilyrðislaust og erum hreinlega að rifna úr stolti yfir okkur sjálfum. Eins, þá elskum við auðveldlega alla aðra sem okkur líkar við.
Við greinum ekki allar gjörðir okkar í smáeindir heldur fylgjum hjarta okkar og refsum okkur ekki fyrir svokölluð misstök. 

Síðan gerist eitthvað og ekki fyrir tilviljun. Fullorðið fólk reynir að kenna okkur af sinni bestu vitund (notandi rangar aðferðir sem þau trúa að virki) og við fáum þau skilaboð að við séum ekki 'í lagi', nema þegar við högum okkur ‘vel’. Þau halda að Guð ákveði hvað sé rétt og röng hegðun og telja sig jafnvel sjálf vita í smáatriðum vilja Guðs - rétt eins og þau hafi setið með henni í kaffispjalli og yfirfarið reglurnar. Málið er þó enn flóknara þar sem þessar reglur breytast stöðugt og eru mjög mismunandi eftir þjóðum og menningu. 

Börn meðtaka og trúa því þegar foreldrar og aðrir benda þeim á að þau ættu að vera öðruvísi - þ.e. betri. Þau fá bros, faðmlag og falleg orð þegar þau þóknast öðrum og uppfylla væntingar þeirra, hverjar sem þær eru. Fá svo etv. skammir, refsingu og höfnun ef þau gera það ekki. 

Af hverju viljum við þóknast öðrum? Erum við stöðugt að leita að ást og viðurkenningu á því að við séum í lagi? Já, er svar margra. Við verðum jafnvel þrælar velþóknunar annarra - gefum þá frelsið frá okkur og gerum jafnvel hvað sem er til að vera ekki hafnað (flestir eru sammála því að gífuregur sársauki fylgir höfnun). Á þann hátt höfnum við okkur sjálfum! 

Að þóknast öllum alltaf, er ógerlegt - sama hversu vel þú vandar þig. Sorry - en þú munt líklega alltaf eiga amk. einn ‘óvin’. Og gætir vel sjálf(ur) verið versti ‘óvinur’ þinn ;) Líkur sækir líkan heim og best til árangurs ef maður vill eignast trausta vini er að sýna sjálfum sér ást og virðingu - sama hvernig maður er þann daginn. Allir eiga sínu slæmu daga - vinir og fjölskylda líka. 

“Guð forði mér frá því að þarfnast viðurkenningar og ástar annarra” - er bæn sem Byron Katie kenndi mér, en B.K. er þekkt fyrir ‘The Work’, aðferð sem hjálpar fólki að öðlast ást og frið hið innra. 

Jæja - er í lagi með þig?  Ef ekki, fáðu endilega hjálp við að kippa þér í lag. 



Bros og kærleikur til þín!




No comments: