Friday, July 15, 2016

THE STORM CAN BE YOUR FRIEND







THE STORM CAN BE YOUR FRIEND

Have you ever been killed because of an adversity or have it ever really harmed you? Or did you perhaps learn a valuable lesson through your experience – something you knew deep inside you wanted to learn?

I´m sure I´m not the only one who thinks life is giving me too many difficult challenges.
Everything is good in moderation but how do we decide what is moderation? On a bad day I feel sorry for my self very easily and the feeling of that “enough is enough“ is very strong, but on a good day when I´m balanced and at peace with God, myself and with all (well, most) people, I don´t feel self pity so easily.  I have realized that all the tough challenges in life have made me grow the most and I know afterwards I wouldn´t have wanted to be rid of them...You also never know what would have happened instead – could be something much worse ;-)  

Difficulties are a state of mind and it varies what people consider as being difficult.

We are creators and we are creating every minute, there is no break from it and your unconscious does most of the job... over 90%. Your perspective and attitude to “difficulties“ and your believe or view on how live will treat you has EVERYTHING to do with your happiness. How can we think of ourselves as winners if there is nothing to conquer? Some defeat their disease while others overcome their fears with their disease and accept whatever outcome there will be...  Some conquer their fear of lack by giving generously, others take the chance of loving even though they have been rejected lots of times and many people get great ideas after loosing their jobs.

I myself have been practising patience the last 7 months because of “endless“ (seems so) paperwork regarding my application to get a permission to work as a nurse in England – this really tries my patience... Not that I see it as one of my big challenges in life... but a challenge thought. More then once or twice the 'system' has made a mistake and maybe there was some misunderstanding both of my behalf and others.  One minute I want to give up but the next one I cant stand the thought not to have finished the project – I want to be able to look myself in the eye at 92 and say proudly – “I did my very best!“ 

This morning I hugged members of staff of the institute I have gone to several times to correct their mistakes. It did cost me quite a bit of extra time and effort but their attitude and assistance was just remarkable and they were all grateful for the knowledge and the experience they gained from the process. And how much I´ve learned... now I know better how to use mindfulness and serenity... so win - win in the wind!! :-)



MÓTBYR GETUR VERIÐ MEÐBYR 

Hefur mótlæti einhvern tíma gert út af við þig - og þú borið varanlegan skaða af?
Eða hefur þú kannski lært ómetanlega lexíu af því – eitthvað sem þú vissir innst inn að þú vildir læra?

Ég er ekki ein um að upplifa að lífið færi mér stundum of stóran stóran skammt af verkefnum sem reyna á þolrifin. Allt er gott í hófi – en hvernig mælum við hófið? Á slæmum degi er mun styttra í sjálfsvorkunn og “enough is enough” tilfinningu, heldur en þegar ég er í góðu jafnvægi og sátt við Guð, sjálfa mig og aðra góða menn. Ég hef komist að því að öll erfiðu verkefnin í lífinu hafa þroskað mig mikið og eftir á að hyggja sé ég að ég hefði ekki viljað sleppa þeim– maður veit jú heldur aldrei hvað hefði gefist í staðinn – kannski eitthvað mun verra ;-) 

Erfiðleikar eru hugarástand og því misjafnt hvað menn flokka sem slíka.

Við erum skaparar og það er ekki eitt augnablik sem þú ert í pásu frá því að skapa... og ekki má gleyma að undirmeðvitundin sér að mestu leyti um vinnuna - yfir 90%. Viðhorf þitt til “vandamála” og trú þín á hvernig lífið virkar hefur ALLT að segja um hamingju þína. Hvernig gætum við upplifað okkur sem sigurvegara ef ekkert er til að sigra? Sumir sigra veikindi, aðrir sigra óttann við veikindi og sættast við hvaða útkomu sem er. Enn aðrir sigrast á ótta við skort og gefa mikið og örlátlega, margir taka sjensinn á að elska þó þeim hafi oft verið hafnað, og fjölmargir rísa upp með snilldar hugmyndir eftir að hafa misst vinnuna. 

Ég sjálf hef undanfarna 7 mánuði verið að æfa mig í þolinmæði vegna ‘endalausrar’ (smá ýkjur) pappírsvinnu varðandi umsókn mína um að fá íslenska hjúkrunarleyfið mitt metið í Englandi. - þvílíkt og annað eins sem þetta reynir á þolinmæði mína. Ég sé þetta ekki sem eitt af stóru verkefnum lífs míns en verkefni samt... endurtekið koma upp misstök og misskilningur hjá ‘kerfinu’ (ok – mér líka). Eina mínútuna ætla ég að gefast upp og þá næstu þoli ég ekki þá tilhugsun að klára ekki málið – ég vil geta horft á sjálfa mig 92 ára í spegli og segja stolt – “ég gerði mitt allra besta!” 

Í morgun faðmaði ég opinbera starfsmenn stofnunar sem ég hef þurft að heimsækja nokkrum sinnum til að leiðrétta mistök þeirra. Það kostaði mig töluverðan auka tíma og kostnað en viðmót þeirra og liðsinni var hrein dásemd og þær voru þakklátir fyrir lærdóminn sem þær fengu af öllu veseninu. Og svakalega hef ég lært mikið í núvitund og æðruleysi! Svo ég segi nú bara vinn – vinn í vindinum! :-)


Hug and smile

















No comments: